Terug in Nederland na zes maanden in Zuidoost-Azië

Terug in Nederland na zes maanden in Zuidoost-Azië

Een exchange naar het buitenland: veel studenten hebben de kans, enkelen maken er gebruik van. Sommigen kiezen een land dat hoog aangeschreven staat voor de kwaliteit van het onderwijs. Anderen pakken de mogelijkheid om tijdelijk in een land te kunnen wonen waar ze altijd al eens naartoe hebben gewild. Zoals in mijn afgelopen blogs te lezen was, viel ik onder de laatste categorie.

jasmijn

jasmijn

Penang

De afgelopen zes maanden heb ik gestudeerd op de Universiti Sains Malaysia op Penang, Maleisië. Naast het feit dat ik veel geleerd heb op de universiteit en dat ik al mijn vakken met meer dan een voldoende heb afgerond, heb ik ook ontzettend veel gereisd door Zuidoost-Azië. Na 183 dagen, 40 vluchten, 9 landen, enkele duizenden euro’s armer maar velen ervaringen rijker, sta ik nu weer met beide benen op Nederlandse bodem. Maar wat heeft het nou allemaal opgeleverd?

Zuidoost-Azië is indrukwekkend. En bij een terugkomst in Nederland word je dan ook geconfronteerd met de zogeheten ‘cultuurshock in eigen land’. Want waar zijn alle mensen die met me op de foto willen omdat ik een blanke reus ben? Wat is het wennen om niet meer te mogen onderhandelen over de prijs van een tros bananen. Wat is het eigenlijk makkelijk dat de wegen in Nederland nooit geblokkeerd worden door koeien of apen. En bovenal: wat is het KOUD in Nederland!!!

Ik kan me nog goed herinneren hoe zenuwachtig ik was voordat ik aan mijn avontuur begon. Ik was nog nooit in Maleisië geweest en had dus geen idee wat me te wachten stond. Waar zou ik gaan wonen? Zouden er wel aardige mensen zijn om mee om te gaan? Zouden die mensen mij überhaupt wel aardig vinden? En wat als ik Nederland te erg ga missen? Maar zoals ieder mens moet ik zo nu en dan mijn comfort zone verlaten. En dit was een perfect moment. Ik stapte in het vliegtuig en liet het allemaal maar op me af komen.

   jasmijn

De eerste reünie staat gepland

Achteraf gezien kan ik natuurlijk erg hard om deze zenuwen lachen. De exchange was een ongelofelijk succes en ik zou er een hoop voor over hebben om het nog eens over te kunnen doen. Dat ik als een compleet nieuw mens ben teruggekomen, is natuurlijk een beetje overdreven, maar ik moet zeggen dat deze ervaring me wel heeft laten groeien. Terwijl ik als klein kind mijn moeders broekspijp nooit los durfde te laten, liep ik nu met een opgeheven hoofd in mijn eentje door de straten van Georgetown, meer dan 10.000 kilometer van huis vandaan. Hoewel ik dit anders misschien ook had gedaan, is het verschil dat ik nu wéét dat ik het kan en dat ik wéét dat het me geen moeite kost. Ook al heb ik eigenlijk niet eens het gevoel dat ik het alleen heb gedaan. Op de eerste dag kwam ik er namelijk al achter dat vrienden maken mij best gemakkelijk af ging. Binnen no-time belandde ik in een groepsgesprek van zo’n tachtig Europeaanse exchange studenten. En dan gaat het snel. Samen naar school, samen eten, samen op reis. Oftewel: samen leven. Hechte banden worden dan ook razendsnel gesloten en voordat je het weet ben je vrienden voor het leven. Nutteloos zou je denken, omdat je na die zes maanden allemaal weer naar je eigen land gaat. Maar laat ik nou net het meest close zijn geworden met de Fransen, Belgen en Duitsers. Ik heb er van tevoren niet over nagedacht, maar nu komt het toch wel heel handig uit dat dat allemaal zo lekker dichtbij is. Over een week hebben we dan ook al onze eerste reünie!

jasmijn

Maar ondanks de vele vrienden heb ik toch situaties gehad dat ik er alleen voor stond. Bijvoorbeeld toen ik op de eerste schooldag opgesloten zat in mijn appartement, omdat mijn sleutel was afgebroken en ik nog geen telefoonnummers had uitgewisseld met andere studenten. Of het moment dat ik op het punt stond om Maleisië te verlaten en de douane me het land niet uit wilden laten omdat mijn visum niet op de juiste plek stond. In zulke gevallen moet je voor jezelf opkomen, wil je wat bereiken. En dat is iets waar ik nu beter in ben dan voordat ik naar Maleisië vertrok. Je kan altijd meer bereiken dan je denkt, zolang je maar niet opgeeft! (‘Alles kan als jij het laat gebeuren’, zoals onze Marry Poppins ons al verschillende keren heeft wijsgemaakt).

De Engelse taal

En dan de Engelse taal, ook iets waar ik tegenop zag en wat achteraf niet nodig was geweest. Heel mijn leven lang had ik het gevoel dat Engels niet mijn ding was. Maar voordat ik het wist sprak, dacht en droomde ik in het Engels en had ik plotseling moeite met Nederlandse woorden in plaats van met Engelse woorden. Al snel kreeg ik complimenten over mijn Engels en bleek dat Nederlanders over het algemeen een stuk beter Engels spreken dan inwoners uit andere landen. En hoe meer ik Engels sprak, hoe lelijker ik mijn eigen taal begon te vinden. Het was me nooit eerder opgevallen, maar die ‘g’ van ons is wel héél hard! Maar met uitzondering van de taal, is mijn liefde voor Nederland juist gegroeid de laatste maanden. De rijst en kip kwamen mijn neus uit en ik kon niet wachten tot ik stroopwafels, een broodje frikandel en goede Nederlandse kaas naar binnen kon werken. Tenslotte doen zes maanden in het buitenland je ook beseffen welke mensen in je leven belangrijk zijn. Want hoe geweldig alle mensen die je daar ontmoet ook zijn, je familie en je naaste vrienden zijn uiteindelijk degene die je vol spanning op staan te wachten.

En nu is het dan echt voorbij. Ik ben weer gesetteld in Nederland en ik ben bezig met de laatste zinnen van mijn laatste blog. Mijn exchange was een rijke ervaring die ik nooit zal vergeten, maar ik kijk óók ontzettend uit naar de uitdagingen die in Nederland op me te wachten staan. Een geweldige tijd in het buitenland maakt Nederland namelijk niet minder interessant!

jasmijn

Mis nooit meer een topdeal!