Cañón de Somoto - Nicaragua | Weflycheap

Cañón de Somoto - Nicaragua

Cañón de Somoto

Na een intesieve week Spaanse les vertrokken we met de hele groep Nederlandse en Belgische stagiairs naar Somoto en haar kloof. Somoto ligt in het noorden van Nicaragua, dichtbij de grens met Honduras. De kloof staat op de lijst met nationale monumenten en is beschermd gebied is. De kloof wordt helaas steeds toeristischer, maar is wel zeker de moeite waard om te bezoeken.

Busreis

De busreis van Granada naar Somoto duurde 6 uur en dat was al een avontuur op zich. De reis naar Managua viel nog mee, maar toen we in Managua van busstation moesten wisselen begon het avontuur pas echt. Na flink afdingen konden we eindelijk twee taxi’s vinden die ons voor een redelijke prijs naar het andere station wilden brengen. We moesten echter wel een opschieten omdat we anders de bus niet zouden halen. Het werd een dollemansritje met veel te veel mensen in een auto, maar de bus haalden we wel, al was die op het moment dat we er in sprongen al een klein beetje aan het rijden. Tijd om tickets te kopen hadden we niet meer waardoor we het met zijn negenen met één stoel moesten doen. Toch ging de tijd best snel en is er altijd afleiding door de vele verkopers die allemaal hetzelfde eten willen verkopen en even van bushalte naar bushalte meereizen, je medereizigers die even een praatje maken en je eigen muziek waarbij je lekker naar de voorbij flitsende landschappen kunt kijken. En je kunt ook altijd nog lekker gaan slapen. In Somoto werden we opgewacht door de eigenaar van ons slaapparadijsje, Henry. Om bij zijn hostel te komen, moesten we nog een stukje met de auto, waarbij we achter in de bak van zijn pick-up allemaal stil vielen door de mooie heldere sterren hemel en de enorme stilte. Het idee dat we daar zo met zijn allen op die plek waren, was magisch.Bij aankomst in het hostel had de vrouw van Henry al uitgebreid voor ons gekookt. We hebben nog en tijdje met zijn allen zitten eten en biertjes drinken, waarna we snel  onze bedden in doken en allemaal al snel heerlijk sliepen. Iets wat al helemaal fijn werd dankzij de geluiden van de cicaden. Precies half 8 werden we wakker, waarna we meteen aan konden schuiven voor het ontbijt: Gallo Pinto, eieren, fruit en thee. Daarna vertrokken we gauw naar de kloof.

2-dineren-met-de-groep

nicaragua

Canyoning

Door de kloof lopen drie verschillende routes, een route van 6 uur, een route van 4 uur en een route van 3 uur. Wij kozen voor de route van 4 uur en die route was precies goed. De tocht begon met een korte hike, waarbij we gewoon stukjes konden lopen en stukjes van rots naar rots moesten springen. Daarna moesten we gaan zwemmen om verder de kloof in te kunnen. Al gauw wisselden hikes en stukjes om te zwemmen elkaar af. Ik was niet alleen heel erg van aan het genieten van de inspanningen, maar ook van de ruige natuur. Vooral de rotsen die uitgeslepen zijn door erosie waren super mooi. Tussen het hiken en zwemmen door lasten de gidsen zo nu en dan even een pauze in. Tijdens één van die pauzes klom een gids ineens een rots op waarna hij zo het water in sprong. Toen we dat zagen, konden wij natuurlijk niet achter blijven. De meesten van ons sprongen zo de rots af. Ik had het wel iets lastiger en na lang naar beneden turen, besloot ik toch de sprong te wagen. Toen had ik de smaak goed te pakken. Na weer een stukje zwemmen en hiken kwamen we bij het diepere deel van de kloof. Hier zwommen we echt alleen maar tussen de rotsen en misschien vond ik dit wel het allermooiste deel van de hele route. Hier konden we ook nog een paar sprongen van verschillende rotsen met verschillende hoogtes maken. De laatste rots was het toppunt, je kon hier van 14, 15, 18 en 20 meter afspringen. Ik heb het bij de 14 meter gelaten. De echte helden van de dag waren Leendert die van de 18 meter afsprong en Tara die haar hoogtevrees de baas bleef bij de 15 meter. Echter maakte  de gids het helemaal af met een sprong van de 20 meter. Toen we uitgesprongen waren, lagen er tubes op ons te wachten waarmee we nog even rustig op de rivier konden dobberen. Helaas kwam er uiteindelijk een einde aan de tocht toen een roeibootje ons kwam halen om ons naar het einde van de kloof te brengen.De rest van de middag hebben we vooral zitten nagenieten in de hangmatten bij het hostel. Het weekend ging veel te snel voorbij, maar het was er één om nooit te vergeten.

nicaragua

nicaragua

Mis nooit meer een topdeal!