Rio on the road

Rio on the road.

On the road

Er valt een hoop te mekkeren over de manier waarop je er komt. Maar zodra de piloot de landing inzet snap je waar alle heisa omtrent wereldstad Rio de Janeiro vandaan komt. Miljoenen lichtjes schijnen je tegemoet, terwijl de twee bergen die zo herkenbaar zijn voor de stad tegen de ondergaande zon scherp afsteken. Door strategische belichting en wat flarden mist lijkt de beroemde Cristo Redentor wel boven de stad uit te zweven. Magisch. Totdat het vliegtuig de bodem raakt.

rio

Vanaf dat moment beland je in de chaos. Hopen dat je bagage op de band terecht komt, zonder dat er drugs in gevonden zijn. Taxichauffeurs die om het hardst schreeuwen met de beste deals. Slechte Wi-Fi waardoor je niet met het hostel kan communiceren aangezien je toch alweer een half uur staat te wachten. Verkopers die je van alles proberen aan te smeren. Waar ik in het vliegtuig heel genereus met “no gracias” strooide, is het hier om de twee meter “nao obrigado”. Gelukkig zie ik al snel een bordje met mijn naam erop. Na een vlucht van 12 uur en een temperatuur welke 15 graden verschilt met die van Nederland is mijn bed in het hostel alles waar ik nu naar verlang.

rio

Mijn chauffeur blijkt een multitasker eerste klas. Terwijl hij maar door ratelt in het Portugees – waar ik overigens geen woord van begrijp – is hij al twee keer door rood gereden en heeft hij me chips (Globo) en water gegeven. Gekocht langs de snelweg. Van mannen op blote voeten die tussen de rijdende auto’s manoeuvreren. Veilig. Wie zei er dat mannen geen twee dingen tegelijk kunnen?

Er staan hier wel witte strepen op de weg om de rijstroken aan te duiden, maar niemand lijkt zich er iets van aan te trekken. Waarom zouden ze ook? Een vierbaansweg is toch veel sneller dan een driebaans? Tot ze er na 500 meter achter komen dat er toch weer ingevoegd moet worden. Zonder richting aan te geven. Tussen bijna doodervaring #1 en #2 laat de taxichauffeur ook nog even zien waar het carnaval ieder jaar wordt gevierd. Dat versta ik dan weer wel, als rasechte Limburger en parttime Brabo.

Ergens kan ik uit opmaken dat het hostel nog maar 5 minuten rijden is. En na twee uur fascinatie en spanning klinkt dit als muziek in mijn oren. Een goede nacht rust en een bord eten kan ik wel gebruiken. Maar het mocht niet zo zijn. Zodra ik de drempel over struikel dankzij een tas ter grote van een uit de kluiten gewassen peuter word ik (letterlijk) opgevangen in de gekte die El Misti heet. Een groepje reizigers neemt me direct op in hun Europese Unie, eindelijk hebben ze een Nederlandse erbij! Er wordt een Caipirinha in m’n handen gedrukt en de stoet vertrekt naar het strand.

Dag nacht rust, tot over twee weken.

Beleef meer via @femkeadriana

Mis nooit meer een topdeal!