Mysterieus Marrakesh: avonturen in de Marokkaanse bergen | Weflycheap

Mysterieus Marrakesh: avonturen in de Marokkaanse bergen

Mysterieus Marrakesh: avonturen in de Marokkaanse bergen

Prinsessensyndroom

Zoals ik in mijn vorige blog over Marrakesh al schreef, raakte ik als klein meisje na het zien van Disney films als Aladin met prinses Jasmine, én het lezen van de duizend-en-een-nacht sprookjes als Sinbad de zeeman, gefascineerd door de Arabische cultuur. Toen ik in de Efteling ook nog een fakir op een vliegend tapijt zag wist ik het zeker: op een dag ga ik ook naar dat magische land. Vorig jaar was het eindelijk zover! In deze blog lees je meer over mijn reis door Marokko.

marrakesh

Zoeken naar de beste soeks

De eerste dagen brengen we door in de stad. Braaf bekijken we de bezienswaardigheden die je op honderdduizend must-see of to-do lijstjes kunt terugvinden op webpagina’s van dolenthousiaste reizende en bloggende meisjes (meisjes zoals ik dus, maar ik wil me daar graag van onderscheiden en zal je daarom zo’n opsomming besparen). We eten heerlijk en goedkoop op het beroemde Djemaa el Fna plein, waar een vrouw met een burka ons boze blikken toewerpt als we geïnteresseerd kijken hoe ze nou precies een hap van haar eten gaat nemen terwijl er zo’n lap stof voor haar gezicht hangt. Als haar man ook boos naar ons begint te loeren beseffen we dat het onbeleefd is wat we doen en wenden we onze blik maar af. Heus, we menen het niet onaardig. We zijn gewoon oprecht nieuwsgierig. Soms vergeet ik in het echte leven dat ik geen tv kijk, sorry! We hoeven niet lang te zoeken voordat we in de soeks belanden. Denk aan een soort zwarte markt van Beverwijk, maar dan in de open lucht en met nóg meer onderhandelen en afdingen. In een labyrint van smalle en soms overdekte steegjes staan honderden kraampjes vol met troep waarvan je het wil hebben als je het ziet, MOET hebben als je het ziet, maar eenmaal thuis afvraagt waarom je het in godsnaam hebt gekocht: slippers, tapijten, sjaals, kruiden, tassen, lampen, sieraden en nog veel meer. Gelukkig heb ik al zoveel miskopen gedaan in mijn leven dat ik er nu niet meer in trap.

marrakesh

Neukende schildpadden in een oase van rust

Overal waar ik kijk zie ik oude ambachten terug: schoenmakers, slagers, houtbewerkers en kunstenaars werken gewoon op straat of in een piepklein winkeltje (en als ik zeg piepklein, bedoel ik ook écht heel erg klein, denk aan de grootte van een eenpersoonsbed). Ik vind het heerlijk om even door de soeks te lopen en zo de Marokkaanse cultuur op te snuiven, maar de drukte van de stadskern en het gezeur van alle kooplieden die hun waren aan willen prijzen houden we al gauw graag voor gezien. Terwijl we ons een weg banen door de medina, langs paleis Bahia, de Kasbah moskee en door de prachtige toegangspoorten in de rode stadsmuren, komt de stad langzamerhand tot rust (en wij dus ook). Bij het statige hotel Mamounia staan de paardjes klaar om ons heel decadent per koets te vervoeren naar de tuinen van Majorelle, die in het nieuwe en moderne gedeelte van de stad liggen. Het is even een gezeik met de chauffeur van de koets over de prijs, maar uiteindelijk komen we er toch uit samen. De kobaltblauwe botanische tuinen waar we gaan lunchen zijn jarenlang in het bezit geweest van mode ontwerper Yves Saint Laurent. Zijn as is er zelfs verstrooid en de tuinen voelen aan als een blauwe en koele oase van rust temidden van een rode en bloedhete stad. Het plaatje is compleet wanneer ik in de vijver twee neukende schildpadden ontdek. Hah! Ik voel me een ware ontdekkingsreiziger. Freek Vonk eat your heart out!

marakkesh marakkesh

Per kameel door de bergen

Eigenlijk moet ik iets bekennen. Ik houd helemaal niet van citytrips omdat ik niet tegen de drukte van de stad kan. Gezegend met ADHD ben ik al druk zat van mezelf, dus in een lawaaiige stad raak ik gauw overprikkeld en zwaar geïrriteerd. In de natuur kom ik tot rust, geniet ik van de schoonheid om me heen en voel ik me op mijn gemak. Gelukkig ziet mijn moeder een tripje naar de bergen ook wel zitten, dus al gauw rijden we per kameel langs de rivieroevers aan de voet van het Atlasgebergte. Met een busje vervolgen we onze reis naar een Berber dorpje, waar we aragon olie scoren rechtstreeks bij de bron en zien hoe de mensen hier leven: eerlijk en puur, maar ook ouderwets en een beetje saai. In de bus is het overigens een dolle boel. We treffen een groep Spaanse jongens die met zijn achten een rondreis maken door Marokko. Mijn moeder is een schat van een vrouw en de Spanjaarden zijn echte moederskindjes. Al gauw zijn ze dol op haar, noemt iedereen haar mama en wordt ze letterlijk op handen gedragen. Via een ander bergdorpje maken we een pittige wandeling naar de waterval (behalve mijn moeder want die wordt dus de halve tocht gedragen), waarna we genieten van de allerlekkerste tajine ooit. Die Marokkanen kunnen kip klaarmaken joh! Niet normaal. We eten onze lunch met onze voetjes in de Ourika rivier, terwijl een Berberse man een gezellig muzikaal optreden verzorgt op zijn iniminigitaar.

marakkeshmarakkeshmarakkesh

Hmmmam

De sfeer zit er goed in en we vinden het jammer dat we weer terug de stad in moeten. Gelukkig vinden we nog een manier om te ontspannen, want ’s avonds gaan we voor het eerst in ons leven naar een echte Marokkaanse Hamam, hmmm! Alhoewel… De schrobdame neemt haar taak uiterst serieus, waardoor we van de scrubsessie zelf niet erg kunnen genieten aangezien onze complete opperhuid eraf wordt geboend. Maar ze beloont ons wel met de lekkerste massage ooit én ze is ontzettend lief. Terwijl we onze opperhuid achterlaten in de Hamam is het ook tijd om de rest van Marrakesh achter ons te laten. Ik denk nog even terug aan de sprookjes uit mijn kindertijd en ben blij dat ik een kleine glimp heb kunnen opvangen van dat magische Marokko. Aladin was een kleermakerszoon, een straatschoffie dat samen met zijn aapje Abu steelt om te overleven en uiteindelijk trouwt met een prachtige prinses. De elementen uit het sprookje heb ik zeker teruggezien in de paar dagen dat ik er was: rijkdom en armoede, kleine leemhuizen en grote paleizen, bedelaars en koopmannen, arme aapjes en verwende honden, dikke auto’s en ezelswagentjes, (wonder)lampen, tapijten en slangenbezweerders. Maar vooral zal me bijblijven die heerlijke kruidige geuren, de verzengende warmte die binnen de stadsmuren blijft hangen en de rode kleur van de woestijn die overal in terugkeert. Het echte leven is nu eenmaal geen sprookje, maar minstens net zo mooi.

marakkesh

Mis nooit meer een topdeal!